Terug naar meer dan af
De zestiger en zeventiger jaren waren underground jaren, verzet tegen de rechtse orde, die na wereldoorlog 2 dachten op de oude vooroorlogse koloniale voet door te kunnen gaan. Het Nederland van toen, een politiestaat, met politie uniformen die als twee zwarte druppels op de Duitse Gestapo outfit leek.
Bij het minste of geringste protest van de werkende klasse werd er op los geknuppeld en geschoten, met dodelijke afloop (bouwvakkers demonstratie). Uitdelen van krenten, werd gezien als een staat ondermijnende activiteit. De uitdelers werden in elkaar geramd en achter de tralies gezet. De koude oorlog op zijn heetst. Wie in verzet kwam was links en communist en per definitie verdacht. Beeldende kunstuitingen waren verdacht en werden verboden, verketterd en ongeloofwaardig gemaakt door de burgerlijke kritiek.
De oorlog in Vietnam raasde door, er werd ontbladerd, 100 duizenden doden. Demonstaties tegen de oorlog in de V.S. en Europa werden gecriminaliseerd en uit elkaar gespeeld door de inlichtingendienst. Inmiddels zijn Kennedy, Che en King (alle drie vermoord) begraven en worden iconen van verzet. Nixon afgezet wegens verkiezing corruptie, spionage. En alles ging en gaat om creatieve individuele vrijheid van spreken en handelen, slogan ‘Alles is kunst’.
Autonomie. Een creatieve samenleving.
Geen overheid repressie, geen kolonialisering meer, inspraak op academies, universiteiten, in het lesprogramma. De vrouwen beweging eiste: ‘Baas in eigen buik’. Inspraak op de werkvloer.
Bevrijding van de sexualiteit uit de taboesfeer van de kerkelijke macht die het taboemechanisme gebruikte voor het fokprogramma (geen pil, geen condoom). Kern van alle religies, is de voortplanting.
Toen eenmaal de bevrijding op gang werd gebracht verloren de kerken aan macht, de hel doofde haar vuren en het blauw van de hemel werd helder. In de tachtiger jaren wordt het no-nonsense beleid opgestart. Doel, de individualiteit terug dringen. Uitkeringgerechtigden worden gecriminaliseerd en als fraudeurs behandeld. Het sociale vangnet wordt wurgnet. Men wordt de werkvloer opgejaagd, met nepbanen.
De creatieve regeling BKR, wordt afgeschaft. Onder de kreet ‘Mondriaan schilderde ook wel eens een bloemetje’. Het is of de nazi’s voor de tweede keer binnen vallen, alleen spreken ze allemaal Nederlands. In 1989 valt de muur.
Kenmerkend voor de zeventiger jaren, jaren van creatieve explosies, op alle maatschappelijke terreinen en van de kunsten in het bijzonder. Er werd verzet aangetekend tegen de oorlogsmachine van de kapitalistische orde. Een periode van creativiteit, opstand. Een kritische zoektocht naar een betere maatschappij. Die humaniteit en universele mensenrechten, boven de economische belangen stelt.
De 21e eeuw na 11 september 2001.
Teug naar meer dan af. CIA vluchten, geheime gevangenissen in Europa. Krijgsgevangenen worden gemarteld, zonder proces opgesloten. Onder het mom van terroristische aanslagen worden de burgerrechten opgeheven. Iedereen is verdacht, er wordt afgeluisterd en opgepakt. Irak, parlementair onderzoek, afgeblazen onder druk van de V.S. De Nederlandse premier, roept met rode wangen van opwinding ‘Laten we de VOC mentaliteit weer terug krijgen’.
Plunderen, roven en moorden? Kolonialiseren van de heidenen met Gods zegen? Maar dat doen we toch al 500 jaar. Het moet juist voorgoed afgelopen zijn met die VOC mentaliteit van zakken vullen over de afgeranselde ruggen van de derde wereld. Stop het Nederlands nationalisme.
W.F. De Internettist.
Juli/aug.2007 nr.4