Atelier notities 2

Mijn beeldproces is helderheid verschaffen over de afbraak van de indenticiteit.
Naar mate je ouder wordt, wordt de desillusie groter, en groter t.o.v. hoe ik begon 40 jaar geleden met hoge verwachtingen op een betere wereld.
Achteraf is het allemaal onzin gebleken.
Dit afvragen en concluderen heeft een stevige depressie van weken opgeleverd.
Inmiddels (nu) heb ik besloten toch maar gewoon door te gaan, met het werk tot de dood er op volgt.
De Zon is opgesloten.
In een stevig dichtgetimmerde krat van de angst.
Waar ik nog wel even een koevoet op wil uitproberen.
 
5 nov.
Ik wring me door de abstractie van de tijd naar het tijdloze.
 
29 nov.
Herfst, tijd van het vals dalend licht.
Koud, geprismatiseerd licht (door de regendruppels) valt ontzield naar binnen, geel grijs.
 
Omdat het de kijker in eerste instantie irriteert, door de autonome uitstraling.
Dat het de kijker niet inneemt door een gezellige kleur stelling of gemakkelijkheid van thema.
Het werk verwijst naar zichzelf en wil niet behagen.
Het dwingt de kijker.
En niemand wil gedwongen worden tot een uitspraak in het opgeven van de zelfgenoegzaamheid.
Kleur is verdoving, en afleiding.
 
30 nov.
Veel collega’s houden zich bezig met verkoop van het werk.
Het is te zien, veel herhalingen en een fluisterend zalvende lokroep van dit is Kunst voor u.
Alles komt niet verder dan een beeld  truc of wel een beeld manipulatie gesteund op het imago van de maker.
En de penselen worden gebruikt om de krassen op de Landrover bij te werken.
 
3 dec.
Pauze.
 
11 dec.
Stukje Tijdgeest (Zeitgeistmovie.com) documentaire gezien, ontstaan van God, politiek, manipulatie, Twin Towers, CIA complot.
Iets wat ik direct na de aanslag al schreef, vergelijkbaar met de brandstichting van het Rijksdaggebouw door de nazi’s in Duitsland, waar de communisten de schuld van kregen (van der Lubbe proces)
Het werk vordert traag, naar mate we ouder worden, neemt het inzicht toe, hoe frustrerend ook, genieten zomaar lukt me niet, eigenlijk nooit.
Wanneer ik een werk opzet, impulsief, krijg ik toch al snel het gevoel dat ik de sensatie, van, dat de kern wordt aangeraakt, uit blijft.
En betrap ik mij er op uit vermoeidheid, maar wat te doen in de hoop dat het iets wordt, nee dus.
Het besef, 66, te zijn, belemmerd me ook.
De horizon komt dichter bij: het perspectief korter.
Goed, het geleefde leven dringt aan.
Herinneringen, tegen, en voor de wind.
Een atelier met honderden werken.
Een nek met een gat erin.
En een mond vol kunsttanden (dank zij de bestraling).
Een kunstenaars levensloop, vol afwijzing en een verderfelijk imago, in de ogen van de machthebbers, pausen en andere schuimmarcheerders.
In het atelier een pc met webcam.
Iedere dag te bezoeken tussen 10 en 14.00 uur, ook klachten, men vraagt “We zien hem nooit aan het werk, altijd aan het koffie drinken?”.
Des te verrassender is het als er een expositie is met recent werk, dan zal de vraag zijn “Waar heb je het gemaakt, heb je een tweede atelier?”.
 
5 dec.
In de impuls schuilt het totaal.
En wat ik moet doen is deze definiëren, waar komt het vandaan, waarom, waaruit.
En zo ontstaat, in principe de werken.
In wezen is beeldende kunst machteloosheid, althans een uitdrukking ervan.
Beeldende kunst een uitdrukking van de crisis van het bewustzijn, en het herstel ervan.
Of het nu om de grotschilderingen gaat of Rembrand, Mondriaan etc.
Het zijn uitingen van onmacht met het doel het vergankelijke te overstijgen, tijdloos ten onder in de eeuwigheid.
Dit wordt nog dagen lang achtervolgd.
 
W.F. De Internettist
nov./ dec. 2007 nr. 7